Turkse ouderen

Toen de Turkse “ gastarbeiders” in de jaren ‘60 naar Nederland kwamen was het niet gewoon om Nederlands te leren en over “inburgering” werd niet gesproken. Veel Turkse mensen van de eerste generatie beheersen de Nederlandse taal niet of nauwelijks. Ook zijn er belangrijke culturele verschillen met de Nederlandse gewoonten en gebruiken.




Het gaat hier over mensen die hun hele leven hard gewerkt hebben, soms meerdere banen tegelijk hadden, om geld te kunnen sturen naar de achterblijvers in Turkije. Lichamelijke beperkingen en spanningen zijn vaak de gevolgen hiervan, wat deze groep ouderen in een speciale positie brengt. Een positie die het verantwoord maakt een speciale voorziening in het leven te roepen; zodat ook deze ouderen de keuze kunnen maken in wat voor huis zij oud willen worden, zoals alle inwoners van Nederland.
De meeste Turkse ouderen hebben altijd met het idee geleefd om ooit terug te keren naar hun land van herkomst. In de praktijk blijkt dit voor velen niet haalbaar te zijn.
Van groot belang zijn de gezins- en familiebanden. Niet alleen de relatie met het gezin is belangrijk maar ook de relatie met de omringende familie en schoonfamilie. Deze saamhorigheid uit zich heel duidelijk bij het gezamenlijk op een intense manier beleven van allerlei gebeurtenissen, zoals Şeker Bayramι, bruiloften, overlijden, religie. Wanneer iemand zorg nodig heeft, wordt deze meestal gegeven door kinderen of familie (mantelzorgers).
Door de veranderende economische omstandigheden is dit niet altijd meer mogelijk: beide partners werken buitenshuis en de zorg voor kleine kinderen maakt het moeilijk om de zorg voor de ouders op zich te nemen.
In Lâle worden de mantelzorgers in de gelegenheid gesteld om zelf mee te blijven zorgen voor hun ouders.