Visie en doelstelling

Lâle is onderdeel van St. Woonzorgcentrum Raffy. Dit betekent dat de algemene visie leidend is voor de gang van zaken in Lâle.

Visie

Voor Raffy staat u als bewoner of cliënt centraal en neemt u zelf beslissingen over de inrichting van uw leven. U neemt zelf verantwoordelijkheid voor het maken van keuzes. Onze zorgverlening gaat uit van uw keuzes, wensen, zorgtekorten en cultuuraspecten. Hierbij vormen respect, privacy, medemenselijkheid, warmte en gemoedelijkheid belangrijke uitgangspunten. Onze organisatie stelt zich in uw dienst. Raffy is uw (t)huis en de medewerkers en vrijwilligers stellen zich als ‘gast’ op.



Onze medewerkers zullen vanuit hun verantwoordelijkheid en attitude aansluiten op uw vragen. Raffy maakt hierbij gebruik van de kwaliteiten van haar medewerkers en zal de verdere ontwikkeling en ontplooiing van alle medewerkers stimuleren en waar nodig ondersteunen.

Onlosmakelijk verbonden met de zorg en het welbevinden van u als oudere, zijn familie, mantelzorgers en vrijwilligers. Raffy waardeert en ondersteunt hun inzet. Raffy staat voor haar doelgroep.

Doelstelling

Doelstelling van Lâle is het bieden van een zo breed mogelijk aanbod van zorgverlening aan Turkse ouderen, waarbij de aspecten wonen en welzijn uitermate belangrijk zijn. Hiertoe zal waar nodig gestreefd worden naar een goede samenwerking met andere zorgaanbieders en organisaties op het gebied van wonen en welzijn.

Persoonsgerichte Zorg


Binnen Raffy en Lâle verdiepen we ons in wie u bent. Wat is voor u belangrijk? Waar wordt u blij van? Wat hebt u nodig om uw leven te kunnen leiden, zoals u dat wilt?


Hieronder vindt u een film, gemaakt door medewerkers van Raffy, waarin persoonsgerichte zorg toegelicht wordt.






 

Een prachtig voorbeeld van persoonsgerichte zorg ziet u ook terug in het ervaringsverhaal van een dochter van één van onze bewoonsters:

Bijzonder! Douchen met mijn moeder


Om de zaterdag ga ik bij mijn moeder op bezoek op de verpleegafdeling. Mijn moeder is veel vergeten, ze praat bijna niet meer, herkent mij niet als haar dochter en herinnert zich mijn naam ook niet meer. Allerlei handelingen is zij vergeten, maar ze doet wel dingen na. Daardoor kwam ik op het idee om samen met haar te douchen.

Mijn moeder Peggy Linders, heeft Alzheimer en wil niet meer onder de douche. Ze is dan bang voor en boos op het personeel. Ze krijgen haar de douche bijna niet meer in. Daarom is ruim een jaar geleden besloten dat ze haar alleen aan de wastafel wassen en haar haar met droogshampoo. Ik kan mij voorstellen dat één en ander met een traumatische ervaring uit haar jeugd te maken heeft of dat haar preutsheid nu sterk naar voren komt.

Pas als ik mij ’s ochtends gedoucht heb, voel ik mijzelf wakker en lekker fris en het lijkt me fijn voor haar om, wat ze ook denkt, dit gevoel ook te beleven. Al is het maar één keer in de veertien dagen. Ik kom uit Haarlem en door het retour met de trein naar Breda, ben ik een dag in de weer met het douchen en lunchen met haar in het restaurant van Raffy. Als ik dichterbij zou wonen zou ik vaker naar haar toe gaan.

De eerste keer was wel heel vreemd. Wanneer douch je nu met je moeder? Ik had het als volwassene nog nooit gedaan. Het is heel intiem, je geeft jezelf bloot aan een “vreemde”, iemand die jou niet kent. Iemand waarvan je niet weet wat ze denkt. Je “dwingt” je moeder iets te doen, waar ze heel bang voor is. Bang voor de ruimte en bang voor de douchekop.

Ik kleedde me uit voor het bed, beetje bij beetje en hielp haar daar ook mee. Ondertussen zong ik voor haar ‘Nina bobo’, het liedje dat haar baboe vroeger voor haar zong en wat ze mij ook geleerd heeft. Het samen uitkleden kostte even wat moeite, zo ook om haar uiteindelijk de douche in te krijgen. Maar al dansend, dicht tegen me aangedrukt, en zingend is me dan toch gelukt om haar steeds verder onder de douche te krijgen. Zingend en dansend heb ik haar ingezeept met zachte douche crème, vervolgens ging ze zichzelf ook inzepen. Ook haar haar lekker met shampoo gewassen. Op het laatst keek ze me lachend aan. Echt quality time. Kijken hoe lang dat goed gaat, om de week met haar op zaterdag douchen...?

Op dit moment douch ik ruim een jaar om de veertien dagen op zaterdag met mijn moeder. Zolang het me lukt mijn moeder al dansend, zingend en knuffelend de douche in te krijgen, blijf ik het doen. Het eigenlijke douchen duurt zo’n half uur en ze kijkt mij dan echt gelukkig en dankbaar aan. Voordat ik haar douch sta ik zelf onder de douchekop en geef haar daarna de douchekop in haar handen, buk dan, zeep haar in en laat haar mij afspoelen. Daarna lukt het me om haar zichzelf te laten inzepen en afspoelen. Ook zeep ik daarna mijn haar in, vervolgens haar haar en spoel ik haar haar eerst met een bekertje water uit en daarna pas met de douchekop. Dat blijkt ook goed te gaan. Ze vindt het heerlijk!

Ik heb een foto van haar met mij in een babybadje in de douche gehangen. Ze herkent zichzelf niet erin, maar kleine kinderen vindt zij altijd leuk om naar te kijken. Misschien geeft de foto haar ook een veilig gevoel. Ik ben ook blij dat ik toen ik peuter/kleuter was nog zoveel van haar lievelingsliedjes van vroeger geleerd heb: ‘Schommelen, schommelen’ – ‘Het is nu Maria maand’ – ‘Nina bobo’ – ‘Boeroeng kaka toea’ – ‘Drie kleine kleutertjes’ – ‘O Rosemary I love you’… Ze probeert soms zelfs wat zinnen met haar mond mee te zingen.

Na het douchen ga ik tegenwoordig ook even tien minuten bij haar vriendin Dinie op de derde etage langs. Dan  zie je dat ze dat gezellig vindt. Om twaalf uur is het lunchtijd samen met mijn moeder. Met haar gepureerde eten, ga ik dan met haar naar het restaurant van Raffy. We zitten daar dan meestal aan een grote tafel met wat oudjes van buitenaf, die weten dat wij er ook elke keer zijn. Onze stamtafel zogezegd. Na een warme lunch van anderhalf uur, gaat mijn moeder meestal meteen even op bed liggen. Ik lig dan even naast haar, zing nog wat voor haar en zij streelt me dan over mijn rug. Binnen drie minuten is ze dan in slaap en kan ik haar met een gerust hart en goed gevoel achterlaten.


De mensen die ik dit vertel (verpleging, bejaardenverzorgers, kennissen met bejaarde ouders) vinden het heel bijzonder dat ik met mijn moeder douch en zouden het zelf niet zo gauw doen.

Ikzelf vond de eerste keer ook heel bijzonder, maar ik kan het nu iedereen aanraden om als dochter met je moeder of als zoon met je vader te douchen, als het de verpleging niet meer lukt. Mijn moeder houdt van dansen, muziek en knuffelen. Misschien hebben anderen een ander trigger voor hun ouders. (Ik weet dat muziektherapeuten ouderen soms met een washandje op de armen of benen strelen op het ritme van de muziek).

Maar lichamelijk contact is altijd fijn! Al kan ik niets meer aan mijn moeder kwijt, geestelijk ben ik haar al kwijt, ik kan op deze manier haar wel wat momenten van zichtbaar geluk geven … denk ik… haar ogen stralen. Zo’n blik gun ik iedereen met een ouder met Alzheimer…
                                                                                                                                                                                                                                 Bianca Linders (58  jaar)
Dochter van Peggy Linders-Goudman (88 jaar)

Verder wil ik ook nog even kwijt dat ik heel blij ben dat mijn moeder hier in Raffy kan verblijven. Geweldige kamer met veel van de inrichting van onze oude huiskamer, zodat ik het gevoel krijg ook thuis te komen, lief en zorgzaam personeel en lekker eten in het restaurant. Mijn complimenten personeel van Raffy!